Lotta
 


 


Hai Ellen

Op 4 april 2010 was onze 1e kennismaking met Lotta : een grappig vrolijk hondje met hele mooie maar ook bijzonder bolle oogjes. Haar iets te korte staart kwispelde bij alle aandacht die ze kreeg en ze wist heel goed hoe ze om snoepjes moest bedelen.
Als ze iets niet begreep hield ze haar kopje schuin wat er super schattig uit zag.
Ze was meteen zindelijk en gedroeg zich keurig.
Lotta kon hele verhalen 'vertellen', deed dan haar kopje in de lucht en begon enthousiast te vertellen, ze kon ook zingen . Regelmatig zong ze met me mee als ik mijn zangoefeningen deed.
De laminaatvloer vond ze echter maar glad , ze ontwikkelde allerlei manieren om er toch overheen te komen: achteruit lopend of van kleed naar kleed rennend of zich voortbewegend als een robot.
 
Buiten blafte ze naar scooters en andere voertuigen en heeft altijd een hekel gehouden aan elektrische lawaaierige machines.
Ook was ze erg angstig voor metaalachtige geluiden, een rinkelend armbandje aan mijn pols deed haar ineen krimpen, het heeft jaren geduurd voordat ze hier iets minder angstig op reageerde.
 
Al snel kregen we in de gaten dat ze katten wel lief vond... natuurlijk zijn katten die rennen een prooi .. maar als ze rustig zaten ging Lotta het liefst neusje neusje met ze staan. Ons besluit was snel genomen: er kwam een kattenvriendinnetje in huis : een kleine pittige kitten genaamd Spekje kwam haar leven nóg leuker maken. Ze stoeiden , wandelden en sliepen samen, ze waren onafscheidelijk en dat is altijd zo gebleven.
 
In de loop van de jaren kreeg Lotta steeds meer knuffels. Ze zorgde ervoor alsof het haar puppies waren ( wie weet was ze ooit een zorgzame moeder?). Toen ze een keer bij een hondenvriendje op bezoek ging en haar geliefde knuffel 'geitje' meenam was ze zo bezorgd dat ze hem in de tuin begroef zodat de andere hond deze niet zou kunnen pakken.
 
Op 11 augustus 2018 kreeg Lotta een grote broer: Cigan : een lieve hond van 15 jr die veel pech heeft gehad en nu voor de rest van zijn leven bij ons mag blijven. 
Wat een mooi stel waren ze, ze lagen altijd dicht bij elkaar en Lotta was heel beschermend naar hem.
 
Ieder jaar op 4 april vieren we Lotta's adoptie-dag, dit jaar geen feest.. ze overleed op 20 februari na 2 weken van ziek zijn. 
We hebben haar bijna 9 jaar bij ons gehad . 
Het is stil in huis maar het is een hele troost dat ze een prachtig grafje heeft in onze tuin, haar knuffel 'geitje' ligt bij haar. De kaarsjes branden dag en nacht.






 


Lotta op
youtube